Ik heb een roze melkopschuimer

I’m a Barbie Girl in a Barbie World,
Life in plastic, it’s fantastic.

Sinds de roze melkopschuimer bij ons in huis zijn intrede heeft gedaan, is dit liedje bij ons een hit. Dat wil zeggen, vooral bij mij natuurlijk, maar inmiddels begint mijn man het ook al te zingen. En dat is natuurlijk helemaal geweldig.

Maar wat begon met een roze melkopschuimer, bleek uiteindelijk helemaal niet over koffie te gaan.

Soms raak je onderweg namelijk kleine stukjes van jezelf kwijt. Omdat je je aanpast, erbij wilt horen of simpelweg omdat het veiliger voelt. En voor je het weet ben je steeds verder verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent.

Maar voordat je nu denkt: Waarom schrijft iemand in hemelsnaam een blog over een melkpschuimer? Laat mij even bij het begin beginnen.

Een wolkje koffie

Mijn man en ik houden allebei van een lekker bakje koffie. We hebben een fijne espressomachine en een bonenmaler zodat we onze bonen vers kunnen malen. Mijn man drinkt een grote espresso. Ik drink een espresso met héél veel opgeschuimde melk. Volgens mijn man drink ik eigenlijk melk met een wolkje koffie erin. En natuurlijk heeft hij gewoon gelijk, maar ik vind mijn koffie nou eenmaal lekker op die manier.

Voor het opschuimen gebruiken we al jarenlang een aparte melkopschuimer. Ideaal gewoon. Opschuimer aan, koffie zetten en tegen de tijd dat de koffie klaar is, is de opgeschuimde melk ook klaar. Bovendien gebruikten we hem ook nog eens voor warme chocolademelk of anijsmelk. Dat apparaat draaide hier dus aardig wat overuren.

Onlangs stopte het apparaat ermee. We concludeerden dat we dit keukenapparaat ook al lang hadden, dus tijd voor zijn/haar pensioen. Tijd dus ook voor een nieuwe exemplaar. En toen gebeurde het……... Mijn oog viel op een prachtige melkopschuimer in de kleur Barbieroze. En tja, ik hou van roze en dat weet mijn man ook 😉

Dat meisje dat van roze hield

Als kind was ik al gek op de kleur roze (en ook op Barbie trouwens). Misschien had ik stiekem het liefste een hele roze kamer gehad. Ik kan mij overigens niet echt meer herinneren of dat ook zo was. Maar ik vond roze in ieder geval een mooie kleur. En eigenlijk vind ik dat nog steeds. Ik hou van mijn roze arceerstiften, van rozenkwarts, mijn mobiele telefoon heeft een metalen behuizing in de kleur roze, ik heb roze hardloopkleding, roze wandelbroeken, roze trailschoenen, een roze tuinbroek en ga zo maar door.

Toch kan ik mij nog een tijd herinneren, ook als kind, dat roze eigenlijk een beetje uit raakte. Niet zozeer omdat ik het niet meer mooi vond, maar het werd toch vaak gezien als kinderlijk, iets voor kleine meisjes en je werd er soms ook om uitgelachen of mee gepest.

En precies daar gebeurde iets.

Kleine stukjes achter gesloten deuren

Ik begon stukjes van mijzelf op te bergen. Niet dat dat nu een hele bewuste keuze was, maar ik merkte dat het gewoon beter was om niet alles op school te laten zien. Want dan hoorde je er net niet meer helemaal bij en in het ergste geval werd je ook nog gepest.

Dus ik speelde minder met Barbie en droeg kleding die niet opviel.

Ik hield ook van borduren en handwerken, maar op de middelbare school had ik het daar liever niet over. Bang om uitgelachen te worden. En weer later op mijn werk gebeurde eigenlijk min of meer hetzelfde. Toen ik een moestuin had en daarover een keer vertelde, werd er een beetje meewarig naar mij gekeken. Alsof ik van een andere planeet kwam. Dus daar had ik het maar niet meer over.

En zo verdwenen er steeds meer kleine stukjes van mijzelf achter een deurtje. Lekker veilig opgeborgen in mijn eigen wereld. Ik paste mij aan in gesprekken, in groepen, in situaties zodat ik er gewoon wel bij zou horen.

Waarom doen we dat eigenlijk?

Eigenlijk begin ik de laatste jaren pas goed te begrijpen hoe dat werkt. Pas nu snap ik waarom ik al die dingen van mijzelf had verstopt. Erbij horen voelde niet alleen gewoon fijn, het creëerde ook een gevoel van veiligheid. En precies dat is ook waar wij als mens behoefte aan hebben. Erbij horen voelt als overleven in een grote wereld.

Als baby ben je volledig afhankelijk van jouw ouder / primaire verzorger. En later ga je jouw omgeving ook als een soort roedel beschouwen en wil je erbij horen. Het is niet eens dat we ons daarvan bewust zijn, maar diep van binnen draait er een oeroud programma dat zegt:

“Blijf bij de groep, dan ben je veilig.”

En dat oeroude programma is precies de reden dat we als mens heel vaak ons best doen om binnen de lijntjes te kleuren.

Een roze melkopschuimer en de grotere vraag

Die roze melkopschuimer staat natuurlijk voor iets heel anders. Ik ben hier niet gekomen om mijn hele leven stukjes van mijzelf te verstoppen. Ik mag dus laten zien dat ik van roze hou, dat ik gek ben op moestuinieren, dat ik Kruidenvrouw ben en graag wilde planten verzamel en daar prachtige zalfjes, tincturen of kruidenthee van maak, dat ik hou van borduren en dat ik gek ben op de kleur roze.

En, niet te vergeten, dat ik het geweldig vind om als een malloot door de keuken te dansen op het liedje van Barbie Girl terwijl mijn melk opschuimt in die roze machine.

Mijn man lacht zich inmiddels rot. Sterker nog, tegenwoordig doet hij gewoon mee.

Dus misschien is het niet zozeer de vraag waarom ik zo blij word van een roze melkopschuimer, maar misschien is die vraag wel:

Wie was jij eigenlijk voordat de wereld vertelde wie je moest zijn?

Wat als jouw lichaam jou iets vertelt?

Ondertussen volg ik de Biologika Jaaropleiding. Een opleiding die mij op een andere manier laat kijken naar gezondheid, ziekte en de signalen van ons lichaam.

Want wat als ons lichaam soms meer vertelt dan we denken? Wat als klachten niet zomaar "pech" zijn, maar een uitnodiging om eens stil te staan bij wat er diep van binnen speelt? Stilstaan bij onze overtuigingen, onze eigenwaarde, de delen die ooit ergens achter een deurtje verdwenen omdat het veiliger voelde.

Precies die dingen gaan op enig moment bij jou aankloppen als vermoeidheid, onrust en (terugkerende) klachten. Niet omdat je lichaam tegen je werkt, maar omdat jouw lichaam op een zinvolle biologische manier iets probeert op te lossen en aan te passen.

Vertragen om weer te luisteren

Merk je dat je het antwoord op de vraag “Wie was jij eigenlijk voordat de wereld vertelde wie je moest zijn” niet zo goed meer weet? Dat je vooral bezig bent met zorgen, regelen, aanpassen en doorgaan en dat je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt?

Soms ontstaat er ruimte wanneer je even uit de drukte stapt.

Daarom organiseer ik regelmatig laagdrempelige seizoenswandelingen in de natuur. Geen ingewikkeld traject. Geen haast. Gewoon vertragen, verstillen en weer een beetje luisteren naar wat er van binnen leeft.

Misschien kom je onderweg, tijdens zo’n wandeling, wel iets tegen wat je ooit achter een deurtje hebt opgeborgen.

Ja, ik wandel graag een keertje mee!

Wil je geen blog of inspiratiemoment missen?
Schrijf je dan in voor mijn Inspiratiemail. Zo ontvang je tips en verhalen als eerste in jouw mailbox.