Innerlijke rust vinden in een wereld vol prikkels
De wereld schreeuwt om aandacht. Althans dat gevoel heb ik. En de laatste tijd heb ik het gevoel dat het steeds erger wordt. Maar als ik heel eerlijk ben is dit proces natuurlijk gewoon al langer aan de gang. En ik merk dat bij mijzelf, maar ook bij klanten die ik mag ontmoeten tijdens wandelingen, workshops of in mijn praktijkruimte.
Het gevoel dat je het druk moet hebben
Hoe vaak is het niet zo dat als je aan iemand vraagt hoe het gaat, dat je als antwoord krijgt: “Ja, wel goed, maar ik heb het wel een beetje (te) druk”. En zeg eens heerlijk, hoe vaak zeg of denk jij dat ook?
En we doen ook vaak ongemerkt mee aan wat we terug horen in onze nabije omgeving. Net alsof je denkt dat je eigenlijk moet zeggen dat je het inderdaad ook drukt hebt. Alsof een beetje het gevoel ontstaat dat je er niet meer bij hoort als je iets anders zou zeggen. Alsof het gek is als je zou zeggen: “Eigenlijk heb ik het best rustig”.
Je zegt ja, maar je voelt eigenlijk een nee
Ook ik heb het in mijn leven soms (te) druk. Ik vind het vaak ook lastig om “nee” te zeggen als er een beroep op mij wordt gedaan. Ik wil niet graag mensen om mij heen teleurstellen. Maar voordat ik er dan erg in heb, loop ik mijzelf weer voorbij. Herkenbaar?
Toch heb ik gaandeweg geleerd om wat kritischer te worden op deze gewoonte van mijzelf. Want “ja” zeggen tegen de ander, betekent “nee” zeggen tegen jezelf. En heel eerlijk, ik merk dit dan ook vaak terug doordat mijn lichaam een beetje gaat protesteren (pijntje hier, pijntje daar, wat minder goed slapen, wat vaker hoofdpijn, etcetera). En zo is mijn lichaam eigenlijk een prachtige richtingaanwijzer, als ik ernaar luister 😉
Waarom vertragen lastiger is dan je denkt
Wat ik ook vaak zie tijdens mijn Stiltewandelingen en Seizoenswandelingen, is dat mensen echt verlangen naar rust, vertraging en even niets moeten. Maar eenmaal onderweg, dan duurt het vaak even voordat die rust er ook echt is.
En zo gek is dat niet. We zijn in ons leven zo gewend geraakt aan prikkels, geluid, informatie en aan altijd maar "aan" staan, dat het gewoon tijd nodig heeft om weer echt te kunnen landen in jezelf.
Ik zie en voel het ook vaak terug in een groep of bij een individu. In het begin zit iemand nog in zijn of haar hoofd, een beetje onrustig en zoekend. En dan, gaandeweg de wandeling, verandert dit. Ik zie dan de ontspanning verschijnen, de rust en een zachtere blik. Dat is altijd prachtig om te zien.
Wat mij betreft zou “vertragen” een vak op school mogen zijn, waar je dit als kind gewoon al leert.
De rust die je niet buiten jezelf gaat vinden
Een aantal jaren geleden volgde ik de Opleiding tot ThetaHealing Practitioner. Tijdens een lesdag kwamen er vanuit mijn onderbewustzijn beelden naar boven van een prachtig landschap met rennende paarden door het wuivende gras. Het gaf mij een gevoel van flow/balans, vrijheid en rust. Inderdaad iets wat voor mij belangrijk is in het leven om mij zo te voelen.
Mijn teacher gaf toen aan dat het voor mij dus belangrijk is om dat gevoel van die rennende paarden gewoon te gaan ervaren waar ik ook ben. Dus losstaand van de omgeving. Iets waar ik mij ook vandaag nog steeds aan vast hou. Want innerlijke rust kun je inderdaad creëren in jezelf, ongeacht waar je bent en wat er om je heen gebeurt.
Alles blijft om jouw aandacht vragen
De wereld gaat niet stoppen met aandacht vragen, punt uit!
Social media zal blijven proberen om jouw aandacht te trekken. Of het 8-uur journaal, alle oorlogen die er momenteel zijn, klimaatproblemen, verkiezingen, honger in de wereld, praatprogramma’s en ga zo maar door.
En nee, volledig afsluiten hoeft niet, maar misschien kun je vanaf nu gewoon bewust gaan kiezen wat je consumeert en wat niet. In plaats van gewoontegetrouw lekker scrollen, of na het eten op de bank ploffen en de TV aanzetten.
Voor mij persoonlijk maak ik daarin ondertussen bewuste keuzes. En naast het feit dat ik merk dat mijn energie daardoor beter blijft door de dag heen, hou ik ook nog eens tijd over. Hoe mooi is dat?
Even terug naar jezelf, gewoon midden op de dag
We zijn het niet meer gewend, maar bouw iedere dag maar eens een momentje in voor jezelf. Niet om dan weer iets te gaan doen, maar “lummelen”. Gewoon even stoppen met waar je mee bezig bent. Even jouw ogen sluiten en een paar keer rustig ademhalen. En dan jezelf eens de vraag stellen: “Hoe zit ik er eigenlijk bij op dit moment? Wat voel ik?”.
Misschien voelt dat in het begin wat onwennig, maar probeer het maar eens.
Een uitnodiging om te vertragen
Aanvullend kan het ook zo heerlijk zijn om daar nog wat meer ruimte voor te maken. Lekker de natuur in, in stilte wandelen en de ruimte in jezelf te laten ontstaan. En misschien is dat uiteindelijk wel waar het om draait. Niet zozeer om te leren overleven in een wereld die om aandacht schreeuwt, maar om steeds opnieuw te kiezen waar jij jouw aandacht aan wilt geven.
En soms helpt het om daar even bewust ruimte voor de maken. Bijvoorbeeld door eens mee te lopen tijdens een Seizoenswandeling of door aan te schuiven bij een Workshop.
Wil je geen blog of inspiratiemoment missen?
Schrijf je dan in voor mijn Inspiratiemail. Zo ontvang je tips en verhalen als eerste in jouw mailbox.