Waarom nee zeggen zo moeilijk is

Veel mensen vinden nee zeggen moeilijk, omdat we van jongs af aan hebben geleerd om ons aan te passen aan onze omgeving.

Nee zeggen, je eigen weg durven volgen, uitkomen voor waar je in gelooft, een afwijkende mening hebben, iemand gewoon eens de waarheid vertellen. Hoe vaak doe jij dat eigenlijk?

Waarom zijn dit soort dingen vaak zo lastig in het leven? Sterker nog, op enig moment hebben we feitelijk helemaal niet meer door hoe we ons aanpassen aan anderen om er toch maar gewoon bij te horen en ons geliefd te voelen.

En toch gaat daar dan vaak de schoen wringen.

Want hoe vaak zeg jij “ja” terwijl je ergens diep van binnen eigenlijk een “nee” voelt? Of hoe vaak slik jij jouw mening in om de lieve vrede te bewaren? Volg jij ook nog steeds jouw welbekende veilige koers, terwijl je het allerliefste het roer helemaal om zou willen gooien?

En waarom is het eigenlijk zo belangrijk voor je om ergens bij te horen?

Waar het ooit begon: waarom we ons aanpassen om erbij te horen

Ooit kwam je op de wereld als baby, volledig afhankelijk van de zorg, liefde en veiligheid van je ouders. En hoe goed zij het ook bedoelden, ze konden je niet altijd geven wat je nodig had. Niet omdat ze dat niet wilden, maar simpelweg omdat ze het niet altijd goed begrepen of druk waren met andere dingen.

Dus gebeurde er iets in jou. Je begon je af te stemmen op jouw omgeving, op wat er van je verwacht werd, op wat wel en niet werkte, op hoe er op je gereageerd werd. Want zo was het veilig, zo werd je gezien en zo hoorde je erbij. Je brein leerde al vroeg dat dit de manier was om te overleven.

Toen je opgroeide nam je datzelfde patroon ook mee naar school, jouw sociale omgeving en werkomgeving. Want zo bleef je verbonden, onderdeel van de groep, de roedel en daarmee zou je veilig zijn.

Maar wat nou als het “erbij horen” eigenlijk betekende (en nog steeds betekent) dat je jezelf telkens een beetje moest aanpassen aan de mensen om je heen? Dat jouw “nee” niet altijd welkom was en dat liefde samenhangt met rekening houden met de ander?

Dan wordt aanpassen geen bewust vrijwillige keuze meer, maar een patroon.

Signalen van je lichaam: wat gebeurt er als je jezelf voorbijloopt?

Op korte termijn gaat dat aanpassen allemaal nog prima. Je bent net een kameleon, lekker flexibel. Je houdt ook van harmonie, want zo voorkom je gedoe. Dus je zegt "ja" terwijl je eigenlijk “nee” voelt, maar dat negeer je. Je gaat maar door terwijl je eigenlijk rust nodig hebt. En diep van binnen voel je wel dat er iets niet klopt, maar wat precies, geen idee.

En dan begint jouw lichaam tegen te sputteren. Eerst heel subtiel, als een zacht gefluister, maar gaandeweg steeds luider. Je bent vaker vermoeid, je hebt minder energie, je voelt je onrustig, slaapt minder goed. En allerlei vage klachten die maar niet goed weggaan. Allemaal signalen waarmee jouw lichaam jou iets probeert te vertellen.

En dat alleen maar omdat je jezelf steeds een beetje meer in de steek hebt gelaten.

Nee zeggen en je grenzen aangeven is lastig maar niet onmogelijk

Op enig moment kun je niet anders dan “nee” gaan zeggen, want jouw lichaam trapt dan ergens (met een klacht of kwaal) op de rem. En dan is de vraag, wat doe je dan? Waarschijnlijk, want zo hebben we dat in eerste instantie geleerd, zoeken we naar manieren om snel van die klachten of kwalen af te komen. We bezoeken een arts, grijpen naar pijnstillers of andere medicijnen.

Maar eigenlijk mag je dit moment juist aangrijpen om even bewust stil te staan en andere keuzes te maken. Om nee te zeggen waar je eerder ja zei. Om je grenzen aan te geven en eerlijker te zijn naar jezelf.

Want ondertussen is er dat andere stemmetje in jezelf dat zegt: “Hier ligt mijn grens en ik mag voor mijzelf kiezen, omdat ik niet minder waard ben dan de ander”. En op het moment dat je daar meer naar gaat luisteren, kom je langzaam weer terug bij jezelf.

Veel van de klachten die ik in mijn praktijk zie, vinden hier ergens hun oorsprong. In het voortdurend aanpassen, in het zoeken naar verbinding buiten jezelf, in het niet jouw eigen pad bewandelen en in het langzaam loslaten van wie je in de kern bent. Je hebt ooit geleerd dat dit de manier was om erbij te horen, om veilig te blijven en om te overleven.

En misschien is nu het moment aangebroken om daar eens met andere ogen naar te gaan kijken. Want stel jezelf maar eens de vraag: Wie was jij eigenlijk, voordat de wereld je vertelde wie je moest zijn?

Voel je dat dit iets bij jou losmaakt?

Soms helpt het om even uit je hoofd te komen en terug te zakken in jezelf. Letterlijk even afstand nemen van alles wat “moet” en weer te voelen wat voor jou klopt.

Daarom organiseer ik regelmatig seizoenswandelingen, waarin we vertragen, verstillen en ruimte maken voor wat er vanbinnen speelt. Geen moeten, druk om iets te presteren, maar gewoon even om te zijn in het moment.

Je bent van harte welkom om een keer mee te lopen.
Gun jezelf dat moment van vertragen en misschien ook om weer een stukje dichter bij jezelf te komen.

Wil je geen blog of inspiratiemoment missen?
Schrijf je dan in voor mijn Inspiratiemail. Zo ontvang je tips en verhalen als eerste in jouw mailbox.