Wat als ziekte geen pech maar logica is?

Twee weken geleden startte ik met de Biologika Jaaropleiding. Ik keek ernaar uit, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het ook spannend. Niet omdat het niveau hoog ligt, maar omdat deze opleiding raakt aan iets dat voor veel mensen gevoelig ligt: de manier waarop we kijken naar ziekte en gezondheid. Het vraagt namelijk dat je anders gaat kijken naar dit thema. En dat is spannend, zeker in de huidige tijd.

Hoe de natuur nooit zomaar iets doet

Tijdens de wandelcoachopleiding die ik ooit volgde, kregen wij onder andere les van een boswachter. En niet zomaar eentje, want hij wist ons echt te boeien met verhalen over de intelligentie van de natuur. Over ondergrondse schimmelnetwerken, samenwerking en wederzijdse afhankelijkheid. Ik vond het prachtig om te horen. Zijn tip om boeken van Peter Wohlleben te gaan lezen, volgde ik dan ook gretig op. Die boeken gaven mij ineens veel meer inzicht in hoe de natuur werkt, samenwerkt en omgaat met ziekte en gezondheid.

En ik begon mij er nog verder in te verdiepen. In de seizoenen, de maanfasen en in de logica van alles wat om ons heen leeft. Maar ook in de invloed van diezelfde natuur op ons, als mens. Ik merkte dat altijd tijdens het hardlopen of fietsen. Op het moment dat ik echt de natuur in ging, veranderde er iets. Ik ontspande, mijn schouders zakten en mijn ademhaling werd rustiger. En soms, als ik met hoofdpijn begon aan mijn hardlooprondje, verdween die in de natuur als sneeuw voor de zon.

Alsof mijn lichaam daar, midden in de natuur, weer wist wat het moest doen.

Zijn wij niet ook gewoon natuur?

Op enig moment verbaasde ik mij er eigenlijk ook over hoe wij als mens tegen de natuur aankijken. De natuur, als een soort “groene massa” ergens buiten. De natuur, waar je soms naartoe gaat als een uitstapje. De natuur, niet in onszelf maar los van onszelf.

Maar wacht eens even? Zijn wij, net als alles wat groeit en bloeit om ons heen, niet óók gewoon natuur? We zijn dan misschien in huizen, dorpen en steden gaan wonen. En ja, dat kan een gevoel van afgescheidenheid geven. Maar klopt dat eigenlijk wel?

En als wij feitelijk gewoon onderdeel zijn van de natuur, wat betekent dat dan voor hoe wij omgaan met ziekte en gezondheid?

Wat wist ik ondertussen al over ziekte en gezondheid?

Tijdens de OERsterk opleiding leerde ik al veel over hoe het lichaam werkt. Over processen, hormonen en het zelfherstellend vermogen van het lichaam. Over hoe alles met elkaar samenhangt en hoe het lichaam steeds weer terug wil naar balans. Ook leerde ik meer over het onderbewustzijn. Via spiertesten en ThetaHealing kreeg ik regelmatig een kijkje in de emotionele oorzaken van klachten en kwalen. Dat leverde veel waardevolle inzichten op. Vaak zag ik ineens een duidelijke link tussen emoties en fysieke klachten. En door bewustwording trad er dan ook regelmatig verbetering op.

Maar toch bleef ik het gevoel houden of ik iets over het hoofd zag.

Het mooiste voorbeeld zag ik terug in mijn eigen leven. Na een val op mijn schouder had ik een labrumscheur. De schouder had hierdoor de neiging om uit de kom te gaan en dit moest volgens de specialist geopereerd worden. Maar voordat dat gebeurde kreeg ik een Frozen Shoulder en werd de operatie afgeblazen. Geen pretje om daar doorheen te moeten. Ondertussen ben ik daar gelukkig vanaf en wat blijkt, mijn schouder heeft een stukje mobiliteit ingeleverd, maar hierdoor kan ie ook niet zomaar uit de kom schieten. En toen dacht ik dus: “Wat als die Frozen Shoulder nu uiteindelijk gewoon een intelligentie aanpak van mijn eigen lichaam is geweest om dit te repareren?”

Biologika als (ontbrekend?) puzzelstuk

Via via kwam ik in aanraking met de Biologische Wetten van Dr. Hamer. Ik vond ze ingewikkeld en tegelijkertijd mateloos interessant. Zat hier niet een kern van waarheid in die we misschien met z’n allen over het hoofd zien?

Want wat als ziekte niet zomaar iets naars is, maar een zogenoemd Biologisch Zinvol Speciaalprogramma? Niet als ontkenning van de ernst van ziekte, en zeker niet als belofte dat ziekte altijd te voorkomen of op te lossen is. Maar als uitnodiging om anders te kijken.

Het voelt voor mij soms jammer dat ziekte zo vaak wordt afgedaan als ‘pech’. Met als gevolg dat we ons vooral richten op het bestrijden van symptomen, vaak met allerlei middelen. Terwijl de vraag waarom iemand ziek wordt, nauwelijks wordt gesteld.

Is het altijd pech? Of zou ziekte ons ook iets te vertellen kunnen hebben? Het spannende aan deze invalshoek is dat je dan wellicht al snel gaat denken dat ziekte je eigen schuld is. Maar dat is niet wat ik bedoel.

Wat ik wel bedoel, is dat we misschien nog niet alles begrijpen over hoe ziekte ontstaat en hoe het lichaam zelf eigenlijk hele intelligente manieren heeft om daarmee om te gaan. En dat we, juist daarom, best wat nieuwsgieriger mogen zijn. Meer mogen onderzoeken en meer mogen luisteren wat ons lichaam ons nu echt te vertellen heeft.

Tot slot

De Biologika Jaaropleiding voelt voor mij nu al als een verdieping van alles wat ik de afgelopen jaren heb mogen leren. Niet als vervanging van reguliere geneeskunde, en ook niet als absolute waarheid. Maar als een extra laag. Een andere manier van kijken, die voor mij steeds logischer begint te voelen.

Ik sta nog maar aan het begin van dit pad. Maar ik ben dankbaar dat ik het mag bewandelen. In ieder geval voor mijzelf en uiteindelijk ook voor de mensen die ik in mijn praktijk mag begeleiden.

Wil je geen blog of inspiratiemoment missen?
Schrijf je dan in voor mijn Inspiratiemail. Zo ontvang je tips en verhalen als eerste in jouw mailbox.