Stress & Burn-out

I’m a Barbie Girl in a Barbie World, Life in plastic, it’s fantastic. Sinds de roze melkopschuimer bij ons in huis zijn intrede heeft gedaan, is dit liedje bij ons een hit. Dat wil zeggen, vooral bij mij natuurlijk, maar inmiddels begint mijn man het ook al te zingen. En dat is natuurlijk helemaal geweldig. Maar wat begon met een roze melkopschuimer, bleek uiteindelijk helemaal niet over koffie te gaan. Soms raak je onderweg namelijk kleine stukjes van jezelf kwijt. Omdat je je aanpast, erbij wilt horen of simpelweg omdat het veiliger voelt. En voor je het weet ben je steeds verder verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent. Maar voordat je nu denkt: Waarom schrijft iemand in hemelsnaam een blog over een melkpschuimer? Laat mij even bij het begin beginnen.

Veel mensen vinden "nee" zeggen moeilijk, omdat we van jongs af aan hebben geleerd om ons aan te passen aan onze omgeving. Nee zeggen, je eigen weg durven volgen, uitkomen voor waar je in gelooft, een afwijkende mening hebben, iemand gewoon eens de waarheid vertellen. Hoe vaak doe jij dat eigenlijk? Waarom zijn dit soort dingen vaak zo lastig in het leven? Maar weet dat nee zeggen en je grenzen aangeven weliswaar lastig is, maar niet onmogelijk.

De wereld schreeuwt om aandacht. Althans dat gevoel heb ik. En de laatste tijd heb ik het gevoel dat het steeds erger wordt. Maar als ik heel eerlijk ben is dit proces natuurlijk gewoon al langer aan de gang. En ik merk dat bij mijzelf, maar ook bij klanten die ik mag ontmoeten tijdens wandelingen, workshops of in mijn praktijkruimte. En die onrustige wereld gaat niet stoppen. Dus hoe kun je hiermee omgaan in jouw eigen leven?

Het afgelopen jaar kwam ik door omstandigheden veel in ziekenhuizen. Niet zozeer omdat ik daar nu zelf iets te zoeken had, maar meer omdat er in mijn naaste familie het nodige speelde op gezondheidsvlak. Ik verwonderde mij over hoe knap ze tegenwoordig zijn in wat ze allemaal kunnen in ziekenhuizen. Maar het lijkt er bijna op dat we zijn vergeten dat ons lichaam meer is dan een fabriek met losse onderdelen...................

In mijn praktijk gaat het opvallend vaak over emoties. Mensen stappen binnen met uiteenlopende vragen: over gezondheid, zingeving, werk, relaties of simpelweg het gevoel dat ze “vastlopen”. En bijna altijd, ergens in het gesprek of traject, komen emoties bovendrijven. Soms heel zichtbaar, soms subtiel, maar zodra die emoties naar de oppervlakte komen, weet ik: hier zit iets wezenlijks. En daar ben ik op dat moment ook blij om. Dat klinkt misschien gek. Of toch niet?

De natuur en haar seizoenen hebben altijd een diepe indruk op mij gemaakt. Er is iets magisch aan de manier waarop het landschap verandert en hoe dat invloed heeft op ons als mens. Of ik nu op pad ben voor mijn (bijna) dagelijkse kruidenrondje, een coachwandeling maak, een stuk fiets of aan het hardlopen ben, ik merk telkens weer hoe sterk we reageren op de wisselingen van de seizoenen. Wanneer de zon schijnt, lijken mensen spontaan vrolijker en energieker. Maar op grijze, regenachtige dagen lijkt iedereen zich juist terug te trekken in zichzelf. Logisch misschien, maar eigenlijk zijn alle seizoenen waardevol en hebben ze hun eigen betekenis. De natuur verandert voortdurend, en als je daar bewust bij stilstaat, kun je er zoveel van leren. Het is niet alleen een cyclus die invloed heeft op de natuur, maar ook een prachtige spiegel voor ons eigen leven.