Bewustwording & Bewustzijn

Ik sta in de keuken en kijk naar buiten, zoals ik wel vaker doe. Maar zeker in deze periode van het jaar is het een plezier om over dit stukje tuin uit te kijken. Dat geldt trouwens ook voor onze hele tuin hoor, maar op de een of andere manier lijkt dit kleine stukje een soort mini-oase te zijn voor vogels, muizen en ja… zelfs een rat. Ik kijk naar buiten naar een mannetjesduif die overduidelijk aan het werk is om een mooi nest te bouwen. Hij landt telkens in dit stukje tuin, scharrelt tussen de plantjes door, pakt af en toe een takje op met zijn snavel. Soms laat hij takjes ook weer vallen, die voldoen blijkbaar niet aan zijn eisen. Dan gaat zijn kop omhoog en weg is hij weer, onze tuin uit, richting een hoge boom ergens aan de overkant. Opeens realiseerde ik mij ineens iets prachtigs. Iets wat ik natuurlijk gewoon weet, maar toch niet altijd bij stil sta.......

I’m a Barbie Girl in a Barbie World, Life in plastic, it’s fantastic. Sinds de roze melkopschuimer bij ons in huis zijn intrede heeft gedaan, is dit liedje bij ons een hit. Dat wil zeggen, vooral bij mij natuurlijk, maar inmiddels begint mijn man het ook al te zingen. En dat is natuurlijk helemaal geweldig. Maar wat begon met een roze melkopschuimer, bleek uiteindelijk helemaal niet over koffie te gaan. Soms raak je onderweg namelijk kleine stukjes van jezelf kwijt. Omdat je je aanpast, erbij wilt horen of simpelweg omdat het veiliger voelt. En voor je het weet ben je steeds verder verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent. Maar voordat je nu denkt: Waarom schrijft iemand in hemelsnaam een blog over een melkpschuimer? Laat mij even bij het begin beginnen.

Veel mensen vinden "nee" zeggen moeilijk, omdat we van jongs af aan hebben geleerd om ons aan te passen aan onze omgeving. Nee zeggen, je eigen weg durven volgen, uitkomen voor waar je in gelooft, een afwijkende mening hebben, iemand gewoon eens de waarheid vertellen. Hoe vaak doe jij dat eigenlijk? Waarom zijn dit soort dingen vaak zo lastig in het leven? Maar weet dat nee zeggen en je grenzen aangeven weliswaar lastig is, maar niet onmogelijk.

Twee weken geleden startte ik met de Biologika Jaaropleiding. Ik keek ernaar uit, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het ook spannend. Niet omdat het niveau hoog ligt, maar omdat deze opleiding raakt aan iets dat voor veel mensen gevoelig ligt: de manier waarop we kijken naar ziekte en gezondheid. Het vraagt namelijk dat je anders gaat kijken naar dit thema. En dat is spannend, zeker in de huidige tijd.

En dan is het ineens 2026. Een nieuw kalenderjaar vol met nieuwe kansen, mogelijkheden en jawel, ook de goede voornemens komen natuurlijk weer om de hoek kijken. Goede voornemens die hopelijk gaan lukken, maar vaak ook niet. En waarom maken we ze eigenlijk altijd precies bij de jaarwisseling. Waarom is dat het moment om dan alles anders te willen doen? En waarom lukt het ons dan toch zo vaak niet om ze vol te houden?

Ken je dat gevoel dat je ergens middenin zit en alleen nog maar het probleem ziet? Dat had ik vorige week in mijn praktijk ineens in drie gesprekken achter elkaar. Blijkbaar was het “vastzitten in je eigen verhaal” even het thema van de week. Zelf ben ik er soms ook heel goed in. Maar er gebeurt iets verrassends wanneer je één stap achteruit doet........