Twee weken geleden startte ik met de Biologika Jaaropleiding. Ik keek ernaar uit, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het ook spannend. Niet omdat het niveau hoog ligt, maar omdat deze opleiding raakt aan iets dat voor veel mensen gevoelig ligt: de manier waarop we kijken naar ziekte en gezondheid. Het vraagt namelijk dat je anders gaat kijken naar dit thema. En dat is spannend, zeker in de huidige tijd.

En dan is het ineens 2026. Een nieuw kalenderjaar vol met nieuwe kansen, mogelijkheden en jawel, ook de goede voornemens komen natuurlijk weer om de hoek kijken. Goede voornemens die hopelijk gaan lukken, maar vaak ook niet. En waarom maken we ze eigenlijk altijd precies bij de jaarwisseling. Waarom is dat het moment om dan alles anders te willen doen? En waarom lukt het ons dan toch zo vaak niet om ze vol te houden?

Ken je dat gevoel dat je ergens middenin zit en alleen nog maar het probleem ziet? Dat had ik vorige week in mijn praktijk ineens in drie gesprekken achter elkaar. Blijkbaar was het “vastzitten in je eigen verhaal” even het thema van de week. Zelf ben ik er soms ook heel goed in. Maar er gebeurt iets verrassends wanneer je één stap achteruit doet........

Het afgelopen jaar kwam ik door omstandigheden veel in ziekenhuizen. Niet zozeer omdat ik daar nu zelf iets te zoeken had, maar meer omdat er in mijn naaste familie het nodige speelde op gezondheidsvlak. Ik verwonderde mij over hoe knap ze tegenwoordig zijn in wat ze allemaal kunnen in ziekenhuizen. Maar het lijkt er bijna op dat we zijn vergeten dat ons lichaam meer is dan een fabriek met losse onderdelen...................

De afgelopen weken was ik moe. Zo moe, dat er letterlijk niets uit mijn handen kwam. Voor wie mij al wat langer volgt, weet dat mijn vader onlangs is overleden. En misschien denk je nu: “Ja joh, niet zo gek toch, na wat jij allemaal hebt meegemaakt.” En heel eerlijk? Daar heb je groot gelijk in. Toch voelde het voor mij frustrerend. Want ik dacht eindelijk weer wat tijd voor mezelf te hebben en toch bleef ik maar moe. Niet alleen futloos, maar gewoon echt uitgeput. Dus ik besloot: “Kom, ik ga er nu alles aan doen om weer fit te worden.”

En zo komt er dan ineens geen zinnig woord meer uit als ik een nieuwe blog wil schrijven. Misschien is dat precies waar ik nu over wíl schrijven: over de leegte na de storm. Over de futloosheid, het willen maar niet kunnen, het gevoel dat er niets uit je handen komt.

De zon staat voor veel mensen gelijk aan zomer, vakantie en vrijheid. Zeker in de wintermaanden kijken we er naar uit. We plannen onze vakanties eromheen en zodra ze schijnt dan klinkt het overal: “Wat een lekker weertje hè?” Maar diezelfde zon lijkt de laatste jaren steeds vaker in de beklaagdenbank te zitten. Terecht? Of toch niet?

Mijn gebit en ik zijn altijd dikke maatjes geweest. Waar ik andere mensen regelmatig hoorde klagen over nare tandartsbezoeken, heb ik op dat vlak weinig te klagen. Gelukkig! Totdat die ene kies in mijn gebit besloot om een andere koers te gaan varen. Sindsdien weet ik goed hoe een tandartsstoel zit.

“En…. weten jullie al waar de vakantie naartoe gaat?” Het is zo’n typische vraag die ieder jaar weer langskomt. En eerlijk is eerlijk, ik stelde ‘m vroeger zelf ook. Want natuurlijk ga je op vakantie. Even eruit. Even weg, toch? Maar wat als je deze zomer gewoon thuisblijft? En wat als je dat niet voelt als een gemis, maar juist als een kans om het echte vakantiegevoel te vinden? En dat gevoel is dichterbij dan je nu zou denken.

Ontdek hoe kleefkruid uit mijn eigen tuin onverwacht hielp bij een opkomende blaasontsteking. Over natuurlijke synchroniciteit en luisteren naar signalen van planten.

In deze blog deel ik mijn persoonlijke reis van verlies, het aankijken van mijn donkere stukken en de weg naar innerlijke groei en verbinding met mijzelf. Wat gebeurt er als de buitenwereld stilvalt? Hoe vind je dan richting, kracht en rust in jezelf? Er zijn van die periodes waarin het leven je niet zachtjes aan de hand meeneemt, maar je gewoon keihard uit de bocht laat vliegen. Geen zachte landing, geen tijd om nog even in de spiegel te kijken of je haar nog goed zit. Gewoon huppakee gevloerd. Figuurlijk dan, hè. Maar toch. Ineens klopt niets meer van wat ooit kloppend voelde. Je hoofd zit vol vragen en je voelt je verdwaald.

In mijn praktijk gaat het opvallend vaak over emoties. Mensen stappen binnen met uiteenlopende vragen: over gezondheid, zingeving, werk, relaties of simpelweg het gevoel dat ze “vastlopen”. En bijna altijd, ergens in het gesprek of traject, komen emoties bovendrijven. Soms heel zichtbaar, soms subtiel, maar zodra die emoties naar de oppervlakte komen, weet ik: hier zit iets wezenlijks. En daar ben ik op dat moment ook blij om. Dat klinkt misschien gek. Of toch niet?

De natuur en haar seizoenen hebben altijd een diepe indruk op mij gemaakt. Er is iets magisch aan de manier waarop het landschap verandert en hoe dat invloed heeft op ons als mens. Of ik nu op pad ben voor mijn (bijna) dagelijkse kruidenrondje, een coachwandeling maak, een stuk fiets of aan het hardlopen ben, ik merk telkens weer hoe sterk we reageren op de wisselingen van de seizoenen. Wanneer de zon schijnt, lijken mensen spontaan vrolijker en energieker. Maar op grijze, regenachtige dagen lijkt iedereen zich juist terug te trekken in zichzelf. Logisch misschien, maar eigenlijk zijn alle seizoenen waardevol en hebben ze hun eigen betekenis. De natuur verandert voortdurend, en als je daar bewust bij stilstaat, kun je er zoveel van leren. Het is niet alleen een cyclus die invloed heeft op de natuur, maar ook een prachtige spiegel voor ons eigen leven.

Leef jij écht jouw eigen leven? Of laat je je, vaak onbewust, leiden door de verwachtingen van anderen? Je eigen koers varen betekent dat je kiest voor wat écht bij jou past. Niet omdat het vanzelfsprekend lijkt, maar omdat je diep van binnen voelt dat het goed is. Vaak kabbelt het leven gewoon voorbij. Misschien herken je dat wel. De ene dag volgt op de andere. Alles voelt vertrouwd en veilig, en dus ga je door op de ingeslagen weg. Maar sta je weleens stil bij de vraag: Is dit nu écht mijn pad?

Je bent bewust bezig met gezond eten. Je let op wat je in je winkelwagen gooit, je koopt veel groente en fruit, en je denkt goed bezig te zijn. Maar voel jij je ook echt energiek en vitaal? Of ben je vaak moe, heb je een verminderde weerstand of voel je je futloos? Misschien ligt het niet aan wat je eet, maar aan wat er nog in zit...... Of nog beter gezegd: wat er niet meer in zit.

Ken je dat gevoel? Dat je wéét wat goed voor je is, maar het toch niet doet? Ik wel. Sterker nog, de afgelopen dagen ben ik zelf ook weer in mijn eigen valkuil gestapt. De maand januari stond voor mij in het teken van nieuwe ideeën en inspiratie opdoen voor mijn bedrijf en dat resulteerde in een prachtige lijst met nieuwe dingen waar ik erg enthousiast over ben 😊. Dus tijd om ook in actie te komen en dat betekende aan de slag met mijn website! Ik zat dus te lang achter mijn computer, ik was te veel aan het nadenken, ik had zeker te weinig beweging en ook de frisse buitenlucht was ver te zoeken. Eigenlijk raasde ik maar door om dingen af te kunnen strepen op mijn actielijst. Het gevolg? Mijn nek zit vast, ik heb hoofdpijn, ik ben moe en ook mijn humeur is niet al te best. En nu komt het: “Ik weet hoe dit werkt”.

Hoe slaap jij de laatste tijd? Lekker? Of valt het eigenlijk tegen? En hoe kijk jij eigenlijk tegen slapen aan? Zie jij dat als een nuttig iets, of meer als een sluitpost na een lange dag? Een goede nachtrust is ontzettend belangrijk voor onze gezondheid. Toch heeft ongeveer de helft van de Nederlanders een slaapprobleem. Moeilijk in slaap vallen, niet lekker doorslapen of veel te vroeg wakker worden. Herkenbaar? Je kunt er gelukkig zelf heel veel aan doen!

In een maatschappij waarin prestaties centraal staan, vergeten we vaak hoe belangrijk het is om zacht te zijn voor onszelf. Maar wat betekent dat eigenlijk? Zacht zijn betekent luisteren naar je gevoel, je lichaam, en wat jij écht nodig hebt in het hier en nu. Dus waarom luisteren naar je gevoel soms krachtiger kan zijn dan altijd maar sterk zijn.

Weet jij hoeveel zintuigen een mens heeft? Waarschijnlijk denk je meteen aan de bekende vijf: zien, horen, ruiken, proeven en voelen. Maar wist je dat er nog veel meer zijn? Zoals het vermogen om energie te voelen bijvoorbeeld? Lange tijd vond ik het spannend om te praten over dingen zoals energie voelen. Misschien zou het wel zweverig klinken. Maar ik heb geleerd dat dit bij mij hoort en dat het er mag zijn. Het is een prachtig iets om mijn leven bewuster te leven. En dat brengt me bij iets wat ik recent heb ervaren, een verhaal dat dicht bij mijn hart ligt.

De Nederlandse seizoenen... ik kan er enorm van genieten. Elk seizoen brengt iets bijzonders met zich mee. Het is nooit saai, integendeel: als je goed kijkt, zie je dat de natuur ons een spiegel voorhoudt. Een les die we vaak over het hoofd zien, maar die iets diepgaands zegt over ons eigen leven.