Mijn Blogs

I’m a Barbie Girl in a Barbie World, Life in plastic, it’s fantastic. Sinds de roze melkopschuimer bij ons in huis zijn intrede heeft gedaan, is dit liedje bij ons een hit. Dat wil zeggen, vooral bij mij natuurlijk, maar inmiddels begint mijn man het ook al te zingen. En dat is natuurlijk helemaal geweldig. Maar wat begon met een roze melkopschuimer, bleek uiteindelijk helemaal niet over koffie te gaan. Soms raak je onderweg namelijk kleine stukjes van jezelf kwijt. Omdat je je aanpast, erbij wilt horen of simpelweg omdat het veiliger voelt. En voor je het weet ben je steeds verder verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent. Maar voordat je nu denkt: Waarom schrijft iemand in hemelsnaam een blog over een melkpschuimer? Laat mij even bij het begin beginnen.

Veel mensen vinden "nee" zeggen moeilijk, omdat we van jongs af aan hebben geleerd om ons aan te passen aan onze omgeving. Nee zeggen, je eigen weg durven volgen, uitkomen voor waar je in gelooft, een afwijkende mening hebben, iemand gewoon eens de waarheid vertellen. Hoe vaak doe jij dat eigenlijk? Waarom zijn dit soort dingen vaak zo lastig in het leven? Maar weet dat nee zeggen en je grenzen aangeven weliswaar lastig is, maar niet onmogelijk.

De wereld schreeuwt om aandacht. Althans dat gevoel heb ik. En de laatste tijd heb ik het gevoel dat het steeds erger wordt. Maar als ik heel eerlijk ben is dit proces natuurlijk gewoon al langer aan de gang. En ik merk dat bij mijzelf, maar ook bij klanten die ik mag ontmoeten tijdens wandelingen, workshops of in mijn praktijkruimte. En die onrustige wereld gaat niet stoppen. Dus hoe kun je hiermee omgaan in jouw eigen leven?

Wie kent ’m niet, die oude reclameslogan uit de jaren ’80? “Brood, daar zit wat in.” En brood had ook echt een goede naam. We aten het als ontbijt, lunch en soms zelfs ’s avonds. Tegenwoordig lijkt dat anders te zijn. Steeds vaker hoor je dat brood ongezond is: de gluten zijn niet goed, het zou je darmen irriteren, een opgeblazen gevoel geven, laaggradige ontstekingen veroorzaken en je moe maken. Brood staat ineens in hetzelfde rijtje als suiker en fastfood. Net alsof ons lichaam granen niet meer zou kunnen verteren. Maar granen zijn gewoon gezond. Het verschil zit in wélke granen we eten en hoe ze geteeld, gemalen en bereid worden. Veel mensen vermijden brood vanwege klachten. In deze Inspiratiemail ontdek je waarom juist de kwaliteit en bereiding van granen bepaalt hoe je lichaam erop reageert.

Twee weken geleden startte ik met de Biologika Jaaropleiding. Ik keek ernaar uit, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het ook spannend. Niet omdat het niveau hoog ligt, maar omdat deze opleiding raakt aan iets dat voor veel mensen gevoelig ligt: de manier waarop we kijken naar ziekte en gezondheid. Het vraagt namelijk dat je anders gaat kijken naar dit thema. En dat is spannend, zeker in de huidige tijd.

En dan is het ineens 2026. Een nieuw kalenderjaar vol met nieuwe kansen, mogelijkheden en jawel, ook de goede voornemens komen natuurlijk weer om de hoek kijken. Goede voornemens die hopelijk gaan lukken, maar vaak ook niet. En waarom maken we ze eigenlijk altijd precies bij de jaarwisseling. Waarom is dat het moment om dan alles anders te willen doen? En waarom lukt het ons dan toch zo vaak niet om ze vol te houden?

Ken je dat gevoel dat je ergens middenin zit en alleen nog maar het probleem ziet? Dat had ik vorige week in mijn praktijk ineens in drie gesprekken achter elkaar. Blijkbaar was het “vastzitten in je eigen verhaal” even het thema van de week. Zelf ben ik er soms ook heel goed in. Maar er gebeurt iets verrassends wanneer je één stap achteruit doet........

Het afgelopen jaar kwam ik door omstandigheden veel in ziekenhuizen. Niet zozeer omdat ik daar nu zelf iets te zoeken had, maar meer omdat er in mijn naaste familie het nodige speelde op gezondheidsvlak. Ik verwonderde mij over hoe knap ze tegenwoordig zijn in wat ze allemaal kunnen in ziekenhuizen. Maar het lijkt er bijna op dat we zijn vergeten dat ons lichaam meer is dan een fabriek met losse onderdelen...................

De afgelopen weken was ik moe. Zo moe, dat er letterlijk niets uit mijn handen kwam. Voor wie mij al wat langer volgt, weet dat mijn vader onlangs is overleden. En misschien denk je nu: “Ja joh, niet zo gek toch, na wat jij allemaal hebt meegemaakt.” En heel eerlijk? Daar heb je groot gelijk in. Toch voelde het voor mij frustrerend. Want ik dacht eindelijk weer wat tijd voor mezelf te hebben en toch bleef ik maar moe. Niet alleen futloos, maar gewoon echt uitgeput. Dus ik besloot: “Kom, ik ga er nu alles aan doen om weer fit te worden.”

En zo komt er dan ineens geen zinnig woord meer uit als ik een nieuwe blog wil schrijven. Misschien is dat precies waar ik nu over wíl schrijven: over de leegte na de storm. Over de futloosheid, het willen maar niet kunnen, het gevoel dat er niets uit je handen komt.