👩‍⚕️ Coaching & Begeleiding

Ik sta in de keuken en kijk naar buiten, zoals ik wel vaker doe. Maar zeker in deze periode van het jaar is het een plezier om over dit stukje tuin uit te kijken. Dat geldt trouwens ook voor onze hele tuin hoor, maar op de een of andere manier lijkt dit kleine stukje een soort mini-oase te zijn voor vogels, muizen en ja… zelfs een rat. Ik kijk naar buiten naar een mannetjesduif die overduidelijk aan het werk is om een mooi nest te bouwen. Hij landt telkens in dit stukje tuin, scharrelt tussen de plantjes door, pakt af en toe een takje op met zijn snavel. Soms laat hij takjes ook weer vallen, die voldoen blijkbaar niet aan zijn eisen. Dan gaat zijn kop omhoog en weg is hij weer, onze tuin uit, richting een hoge boom ergens aan de overkant. Opeens realiseerde ik mij ineens iets prachtigs. Iets wat ik natuurlijk gewoon weet, maar toch niet altijd bij stil sta.......

I’m a Barbie Girl in a Barbie World, Life in plastic, it’s fantastic. Sinds de roze melkopschuimer bij ons in huis zijn intrede heeft gedaan, is dit liedje bij ons een hit. Dat wil zeggen, vooral bij mij natuurlijk, maar inmiddels begint mijn man het ook al te zingen. En dat is natuurlijk helemaal geweldig. Maar wat begon met een roze melkopschuimer, bleek uiteindelijk helemaal niet over koffie te gaan. Soms raak je onderweg namelijk kleine stukjes van jezelf kwijt. Omdat je je aanpast, erbij wilt horen of simpelweg omdat het veiliger voelt. En voor je het weet ben je steeds verder verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent. Maar voordat je nu denkt: Waarom schrijft iemand in hemelsnaam een blog over een melkpschuimer? Laat mij even bij het begin beginnen.

Twee weken geleden startte ik met de Biologika Jaaropleiding. Ik keek ernaar uit, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het ook spannend. Niet omdat het niveau hoog ligt, maar omdat deze opleiding raakt aan iets dat voor veel mensen gevoelig ligt: de manier waarop we kijken naar ziekte en gezondheid. Het vraagt namelijk dat je anders gaat kijken naar dit thema. En dat is spannend, zeker in de huidige tijd.

Ken je dat gevoel dat je ergens middenin zit en alleen nog maar het probleem ziet? Dat had ik vorige week in mijn praktijk ineens in drie gesprekken achter elkaar. Blijkbaar was het “vastzitten in je eigen verhaal” even het thema van de week. Zelf ben ik er soms ook heel goed in. Maar er gebeurt iets verrassends wanneer je één stap achteruit doet........

In mijn praktijk gaat het opvallend vaak over emoties. Mensen stappen binnen met uiteenlopende vragen: over gezondheid, zingeving, werk, relaties of simpelweg het gevoel dat ze “vastlopen”. En bijna altijd, ergens in het gesprek of traject, komen emoties bovendrijven. Soms heel zichtbaar, soms subtiel, maar zodra die emoties naar de oppervlakte komen, weet ik: hier zit iets wezenlijks. En daar ben ik op dat moment ook blij om. Dat klinkt misschien gek. Of toch niet?

Heb jij ook altijd gehoord: ‘Trek je jas aan, anders vat je kou’? Als kind was dat vast niet wat je wilde horen, terwijl je stond te popelen om buiten te spelen. Maar wist je dat kou juist goed voor je kan zijn? En dat verkoudheid eigenlijk niets te maken heeft met kou, maar met een virus? Toch worden we allemaal sneller verkouden in de winter. Hoe zit dat dan? Wat gebeurt er precies als het kouder wordt? Het antwoord zal je misschien verrassen…..

Ziektewinst Klinkt gek nietwaar? Misschien klinkt het zelfs wat onprettig? Want het lijkt iets te suggereren. Alsof je ziek bent voor jouw lol. Alsof er een voordeeltje te behalen valt als je ziek bent. Misschien heb je vroeger wel eens gespijbeld van school. Persoonlijk was ik daar zelf te schijterig voor. Maar ik heb zeker klasgenootjes gehad die dan ineens ziek waren en dat zelfs voor langere tijd. Maar eigenlijk waren ze helemaal niet ziek, ze spijbelden gewoon. En dat leverde hun iets op. Lekker nietsdoen, vrijheid en vrije tijd, dus zeker ook “winst”. Maar dat is dus niet wat ik bedoel.

Onlangs nam ik deel aan de Regiobijeenkomst van de NOBCO voor regio Zuid-Nederland. Een prachtige avond waarin Hans Koerts Meijer ons, door middel van oefeningen, uitnodigde om het vrije kind in jezelf te (her)ontdekken. Ons innerlijke kind wat we gaandeweg een beetje uit het oog zijn verloren. En wat was dat een leuke en bijzondere avond!

Onlangs besloot ik weer eens een trail te gaan rennen in de Drunense Duinen. De Zandvoort Circuit Run stond immers bijna voor de deur en met het vooruitzicht dat een deel van deze race over het strand zou gaan (4 kilometer om precies te zijn), vonden mijn man en ik het een goed idee om weer eens lekker te gaan rennen in de Drunense Duinen. Lekker ploegen over een afwisselend parcours met gegarandeerd flinke stukken zand en heuvels. Maar dat liep heel anders dan verwacht.

Angsten, we hebben ze allemaal. Ja, jij ook! Ga maar eens na, er is altijd wel iets in het leven waar je bang voor bent. Misschien ben je bang voor spinnen, maar misschien ben je bang in het donker, bang in de auto, bang om alleen te zijn, misschien heb je smetvrees, ben je bang voor de tandarts, bang om een onvoldoende te halen bij een toets, bang om door de mand te vallen, bang voor de dood, bang om je partner te verliezen….